Homo przypadkiem Sapiens

Po 30. latach od pierwszej publikacji tezy o tym, że mózg ludzki powstał przypadkiem jako efekt uboczny adaptacji niezwiązanej z myśleniem, to całkowicie nowe podejście do problemu powstania człowieka po raz pierwszy jest publikowane w formie książki. Teoria o przypadkowym powstaniu mózgu człowieka jest bez precedensu w literaturze światowej.

Przedstawiona w książce teoria ma źródło w teoretycznej pracy Johna von Neumanna o tworzeniu niezawodnych systemów z zawodnych elementów. Według autorów zasadę tę „wykorzystała” ewolucja w formie adaptacji chroniącej mózg hominidów przed skutkami przegrzewania podczas uporczywych polowań metodą wytężonego, długotrwałego, uporczywego marszobiegu w stepowiejącym środowisku tropikalnej sawanny Afryki Wschodniej w epoce późnego pliocenu, a także wczesnego i środkowego plejstocenu.

Przekształcony mózg według teorii von Neumanna jest większy, a neurony są w nim dużo intensywnej między sobą łączone. Te właśnie cechy ma mózg człowieka w porównaniu z mózgiem szympansa, a ponadto, jako efekt uboczny, jest znacznie sprawniejszy w myśleniu.

Jest to książka wielowątkowa, o interdyscyplinarnym charakterze, przeznaczona dla tych wszystkich, dla których pytania „skąd przyszliśmy?” i „kim jesteśmy?” są istotne.

Spis treści

Wprowadzenie 7 Rozdział I 11 Rozdział II 28 Rozdział III 44 Rozdział IV 61 Rozdział V 76 Rozdział VI 86 Rozdział VII 99 Rozdział VIII 110 Rozdział IX 125 Rozdział X 139 Rozdział XI 151 Rozdział XII 166 Rozdział XIII 179 Rozdział XIV 191 Rozdział XV 203 Rozdział XVI 215 Rozdział XVII 224 Rozdział XVIII 243 Rozdział XIX 263 Bibliografia 273 Indeks nazwisk 291 Indeks haseł 295 Noty o Autorach 303